Van God Los: Getuigenissen over narcisme.

Bert (48) had anderhalf jaar een relatie met een spirituele, somatische narciste met kenmerken van Borderline.

Via een online dating site leerde ik haar kennen. Ondanks de afstand van 130 km begonnen we te chatten. F. had een ongelooflijk ellendig leven achter de rug: slechte band met haar ouders, verkrachting, zelfmoord echtgenoot, fysieke mishandeling, steeds de verkeerde partners. Algauw had ze mij in haar ban: ik kreeg medelijden met haar. Zo’n fijne vrouw met zo’n goed hart en toch diep ongelukkig in haar liefdesleven.

Na weken chatten spraken we uiteindelijk af. Na de mentale (chat)klik, volgde de fysische match en we begonnen aan een onstuimige LAT-relatie. Tijdens de week apart, in ’t weekend samen. Omwille van de privacy (ik had geen kinderen meer thuis) legde zij wekelijks de afstand af en kwam zij tot bij mij. Een bijkomende reden was dat ik elke zaterdag mijn dochtertje uit een vorige relatie bij me had. Algauw vond ze het maar niets dat ‘onze’ kostbare tijd (2 dagen per week) half opgeslorpt werd door mijn dochtertje. Stap per stap kreeg ze me zover dat ik de bezoekfrequentie verminderde van wekelijks naar 1 zaterdag op de 3. Zo kon ik al mijn aandacht aan haar geven. Want dat maakte ze me al snel duidelijk: ze had veel aandacht nodig en wou altijd op nummer 1 staan. Na zo’n ellendig leven had ze dit wel verdiend.

Ze beweerde spirituele gaven te hebben, ze bezat een derde oog. Ze kon dwars door me heen kijken en voorspelde dat mijn dochter toch een moeilijk leven tegemoet zou gaan. “Geen tijd in dat kind steken, het komt toch nooit goed met haar.”

Ze bleek ook ziekelijk jaloers. Alles wat deed herinneren aan vorige relaties moest zo veel mogelijk weg: alle foto’s van Facebook, alle foto’s tout court. Afspraken met mijn 2 ex-vriendinnen rond onze kinderen mochten niet langer telefonisch gebeuren. Alles moest via mail. Ze weigerde zelfs te vrijen in het bed waarin ik mijn dochter had verwekt. Er hing negatieve energie rond dat bed. Het voelde niet goed aan.

De eerste maanden waren hemels. Op seksueel vlak beleefde ik hoogdagen. We vrijden makkelijk 5 keer in een weekend. Toen ik haar over mijn vorige lange relaties sprak en de lagere seksuele activiteit, schilderde ze mijn vorige partners af als ‘ijskonijnen’ want wat wij hadden was pure magie: “Onze zielen raken elkaar bij elke vrijpartij, dit moeten we koesteren. We hebben puur goud in handen.”

Toen ik haar leerde kennen, was ik nogal actief op Facebook. Dat vond ze ook maar niets. “Steek tijd in het schrijven van je eigen levensverhaal in plaats van te lezen hoe goed anderen het hebben.” We hadden soms dagen discussies rond FB posts van mij omdat zij dat overbodig vond. Voor de lieve vrede stopte ik met posten van berichten uit schrik voor haar reactie. Dit was het me niet waard. Enkel selfies van ons beiden en van onze citytrips waren FB waardig. Al de rest was aanstellerij van mijn kant.

We waren beiden HSP’ers maar van een totaal andere orde. Haar emoties haalden een schaal van min 100 tot plus 100. Ik zat meer tussen plus 50 en min 50. Onze relatie was zo intensief dat alles wat we meemaakten ofwel magisch of dramatisch was. Ik zat plots op een rollercoaster van emoties. Ze bleek een emokip en dramaqueen, maar langs de andere kant maakte ze me ook zielsgelukkig. Ik had nog nooit in mijn leven iemand zo intens graag gezien als haar. Haar spiritualiteit boeide me in een eerste fase enorm. Met open mond zat ik te luisteren naar haar verhalen over vorige levens. Ze kon haarfijn vertellen hoe ze in de middeleeuwen nog kruidenmengster was geweest. Hoe ze in eenvolgend leven verdronken was en in nog een ander van liefdesverdriet was gestorven.

Plots sloeg die fascinatie bij mij om in schrik: ik werd bang van haar vermogen om dingen te zien die ik niet zag. Ze interpreteerde en hoorde ook andere dingen dan ik. Ik had het altijd verkeerd begrepen. A ja, want ik bezat die gave niet. Op den duur begon ik te twijfelen aan mezelf: heb ik dat nu echt zo verkeerd begrepen? Ben ik gek aan ’t worden? Want fouten toegeven kon ze niet. Ook al was zij 100% in fout toch draaide ze het zo dat ik mij op den duur schuldig ging voelen. Op verbaal vlak overtroefde ze me keer op keer. Nooit kreeg ik gelijk. En gaf ik kritiek, ook al was het constructief bedoeld, dan kwam dat bij haar binnen als een mokerslag. Een aanslag op haar zelfvertrouwen. Dus zweeg ik na verloop van tijd uit schrik voor haar reactie die nooit in verhouding stond tot de aanleiding.

Bij de minste woordenwisseling nam ze vaak haar valies in de hand en dreigde ze naar huis terug te rijden. Dat gebeurde meestal op vrijdagavond nog of op zaterdagmorgen. De eerste keren dat ze dit deed, stortte mijn wereld telkens in en barstte ik in tranen uit. Ettelijke keren heb ik me letterlijk wenend vóór haar voeten geworpen om haar te verhinderen haar plan daadwerkelijk uit te voeren. Na 7 keer had ik haar tactiek wel door en panikeerde ik veel minder. Ik wist toch dat ze zou blijven.

Heel subtiel en geleidelijk raakte ik verstrikt in haar web. Mijn brede sociale vriendenkring slonk als sneeuw voor de zon. Zij eiste al mijn aandacht op. Liet me geen cm eigen ruimte. In ’t weekend deden we alles samen, behalve naar toilet gaan (sic). Dat was de enige plaats waar ik alleen was.

Ondanks de 130 km afstand wilde ze tijdens de week op elk moment van de dag weten waar ik was en wat ik deed. Op ’t werk ging er geen uur voorbij of ik kreeg een bericht. Bij thuiskomst ging de vaste telefoon over en hingen we soms uren aan de telefoon. We teksten elkaar tot we gingen slapen. Ik had geen tijd meer voor hobbies. Mijn wereld werd heel subtiel herleid tot ‘ons’, want al de rest was ballast in haar ogen. Het hoogste goed was ons geluk. Ik raakte verstikt.

Na zo’n 10 maanden zou ze bij mij intrekken. Dat plan hadden we in een veel te vroege fase van onze relatie beraamd toen ik nog op een roze wolk vertoefde. Een paar maanden vóór de verhuis, raakte ik emotioneel maar ook fysisch uitgeput. Slapeloosheid en oververmoeidheid deden me thuisblijven van ’t werk. Het vooruitzicht dat zij bij mij zou intrekken, werkte onbewust zodanig op me in dat ik er ziek van werd. Ik kreeg angst, kak in de broek. Iets in mij zei dat dit geen goede beslissing was en ik blies de verhuis met de staart tussen mijn benen af. Zij zag ook dat ik dieper en dieper weggleed en in een diepe depressie terechtkwam. Ik werd verteerd door een schuldgevoel naar haar toe en ze liet geen moment onbenut om dat schuldgevoel te voeden.

Maar geen erg: zij zou mij er bovenop helpen. Ze praatte uren op me in. Lichttherapie, voedingssupplementen, mineralen, pendelaars, sessies bij bevriende spirituele kennissen: niets hielp me vooruit. Integendeel ik gleed maar dieper en dieper weg. Ze verbood me beroep doen op de traditionele geneeskunde want “anti-depressiva en spiritualiteit zijn als water en vuur. De wereld van psychiaters en psychologen is 1 grote commerce.” Maanden zat ik thuis, geen energie, alsof ik aan handen en voeten geketend was, mijn leven had geen zin meer.

Buiten haar medeweten om begon ik toch AD (antidepressiva) te nemen. Mijn seksuele prestaties leden er wat onder en ze begon onraad te ruiken. “Als je AD neemt, ben je mij kwijt.” En op een gegeven dag verbrak ze de relatie. Eigenlijk was dit een test om te zien hoe ik zou reageren. Want ik bleef dagelijks berichtjes krijgen. We kwamen niet los van elkaar. Tot 6 weken na de breuk kwam ze nog wekelijks tot bij mij om zich te voeden. Tot ik besefte dat ik haar dildo, haar ‘fuckbuddy‘ geworden was. En ik op mijn beurt definitief de stekker uit de relatie trok.

Toen pas brak de hel los. Ik bleef met haar in contact via social media. Kon perfect zien wanneer ze online was op FB Messenger of WhatsApp. Ze wist dat en ging direct op zoek naar aandacht, manziek als ze was, hemafrodiet, verslaafd aan seks. “Ik voel me ontgriefd”, stuurde ze me vaak. “Het had zo mooi kunnen zijn tussen ons. We waren voor elkaar geboren. Ik ben met een reden in je leven gekomen.” Op een zondag belde ze me dat ze een nieuwe partner had. “Zonder mij ben je een vogel voor de kat”, bleef ze maar herhalen. “Je wordt nooit nog gelukkig. Jij bent emotioneel onvoldoende gegroeid. Je bent een kind gebleven. Eigenlijk heb jij een mentaal probleem en ben je in wezen een psychiatrische patiënt met psychopathische trekjes. Ik sta veel verder dan jou.”

Ik flipte, bleef verweesd achter, had nul zelfvertrouwen meer, haatte mezelf voor het feit dat ik zo’n speciale vrouw met spirituele gaven niet gelukkig kon maken. De weken nadien speelde ze een smerig spel en vertelde me wanneer ze die man zou zien. Ik raakte totaal geïsoleerd, was mentaal kapot, zelfvertrouwen onder nul, mensenschuw, bleef in mijn bed liggen, deed mijn pyjama dagen niet meer uit. Het had geen zin meer.

Ik schreef een afscheidsbrief en ondernam 2 zelfmoordpogingen telkens op een moment dat ze bij die andere man was.

Ik voelde dat wat ik deed niet koosjer was en telkens net voor het licht uitging, was er een stemmetje in mij dat me tegenhield. Radeloos ging ik op zoek naar professionele hulp. Uit zelfbescherming liet ik me opnemen in psychiatrie. Zelfs toen nog stuurde ze berichten met de vraag hoe het met me ging. Uit medeleven? Nee, om de controle over mij te behouden. Daardoor ging ik nog meer achteruit. Tot de psycholoog, die ik in ’t ziekenhuis om de 2 dagen sprak, mij adviseerde alle banden met haar te verbreken. Ik blokkeerde haar overal: sms, telefoon, alle social media. Na 6 weken psychiatrie en intensieve begeleiding (combinatie AD en gesprekstherapie) werd ik ontslagen en kon ik werken aan mijn herstel.

Eerst moest ik mezelf terug graag zien. Dat proces duurde maanden. Gelukkig kon ik rekenen op een aantal vrienden die me ondanks de maandenlange verwaarlozing toch trouw waren gebleven. Ik vertelde honderduit over de spaak gelopen relatie. Hun conclusie was unaniem: “Dit was een slechte vrouw voor je. Je was nog een schim van jezelf. We hebben de echte X zo gemist. Welcome back.”

Stap voor stap voel ik het gif uit mij glijden. Soms heb ik het nog moeilijk. Maar ik voel me sterker worden met de dag. Heb intussen veel gelezen over narcisme en borderline. Het heeft me geholpen in mijn herstelproces. Ik probeer weer te genieten van de kleine dingen des levens. Met veel belangstelling verslind ik elke bijdrage van Stella Nova Coaching. De herkenbaarheid is soms zo confronterend dat ik tijdens het lezen tranen in mijn ogen krijg. Want nu besef ik pas ten volle aan welk drama ik ontsnapt ben.

Intussen heb ik een nieuwe vriendin, die me wel de ruimte geeft die ik zo nodig heb om gelukkig te zijn. We zijn nu 2 maanden samen en ik voel me weer goed in mijn vel. Ze begrijpt me, steunt me en samen genieten we weer van ’t leven.

Acht lange maanden heeft het geduurd voor ik mijn werk kon hervatten. Ik heb het overleefd en ben daar best trots op. Ik leef en beleef weer in plaats van te overleven. En ik zie weer de regenboog.

“After every storm, there is a rainbow. If you have eyes, you will find it. If you have wisdom, you will create it. If you have love for yourself and others, you won’t need it.” -Shannon L. Alder-

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: