Deel 4: Het pretpark

We zijn ondertussen 2 maanden samen en vandaag stel ik Peter-Jan voor aan mijn kinderen, Juliette, 10 en Matteo, 8.

Om het wat minder formeel te maken, gaan we met z’n allen naar een pretpark.

Tijdens de autorit zegt Peter-Jan weinig, het lijkt wel of hij zich mentaal afsluit voor mij en de kids. Als we er eenmaal zijn, rennen de kinderen uitgelaten naar de ingang.

Peter-Jan slentert traag achter ons. Ik betaal het entreegeld voor ons allen, het was tenslotte mijn voorstel.

‘Gaan we met zijn allen in de roller skater, toe mama’, smeekt Juliette. ‘Haar ogen glinsteren als diamantjes. ‘Tuurlijk, gezellig met z’n allen’, antwoord ik.

‘Ik blijf wel op het bankje wachten tot jullie klaar zijn’, zegt Peter-Jan plots. Ik voel een steek van teleurstelling. Deze dag was net bedoeld om wat voeling met elkaar te krijgen. Ik loop snel mee met de kinderen en neem plaats in het zitje achter ze. Ik glimlach enthousiast, maar voel me allerminst zo vanbinnen. Terwijl de roller skater klimt, zie ik dat Peter-Jan op zijn smartphone zit. Als we naar beneden zoeven, kijkt hij zelfs niet op. Ik voel mijn maag samentrekken.

Flashback Parijs. Toen ik Peter-Jan met het sms’je confronteerde, kneep hij zijn ogen dicht en siste hij ‘Hoe haal je het in je hoofd om ongevraagd in mijn telefoon te snuffelen’. ‘Je moet je niet aanstellen, ik heb het toch niet in de hand als iemand mij een berichtje stuurt?’. De volgende paar uur werd ik genegeerd en van romantiek was er tijdens het etentje geen sprake meer.

Als we na het uitstappen weer naar hem toelopen, stelt hij voor om koffie te gaan drinken. Verbaasd kijk ik hem aan. We zijn net in het pretpark, de kinderen krijg ik nu echt niet mee. ‘Ik heb nu zin in koffie, gaan jullie maar het park verkennen. Ik bel je wel als ik klaar ben.’ Ik weet even niet wat te zeggen. ‘Ok’, zeg ik afgemat. Met gemengde gevoelens loop ik samen met Juliette en Matteo naar de volgende attractie.

‘Dit klopt niet’, ‘Hoe moet dit nu verder’, ‘Wat zeg ik tegen de kinderen’. Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Terwijl ik ‘vrolijk’ met de kinderen mee huppel, voel ik me leeg vanbinnen.

Anderhalf uur later pas, belt Peter-Jan. Het is net middag en de kinderen hebben honger. We spreken af bij de burgerbar. Er staat een rij aan te schuiven en het is er druk. Ik voel me  gespannen. Dat zal Peter-Jan niet bevallen bedenk ik me. Hij staat naast me en zijn lichaamstaal is mij meer dan duidelijk. ‘Wat sta ik hier eigenlijk te doen, ik wil dit niet eens eten’, merkt hij geërgerd op na een paar minuten.

De sfeer aan tafel is allerminst gezellig. Ik hou me bezig met de kinderen, terwijl Peter-Jan eet en tegelijk op zijn smartphone zit.

Als we weer richting huis gaan voel ik me helemaal uitgeput. Ik pep mezelf een beetje op met de gedachte dat Peter-Jan niet gewend is om met kinderen om te gaan. Het zal wel los lopen.

Mijn gevoel echter, zegt iets heel anders. Maar dat blok ik volledig af.

 

STELLA NOVA Coaching behoudt alle intellectuele eigendomsrechten met betrekking tot deze site en de daarop weergegeven informatie. Niets uit deze website mag op enigerlei wijze worden overgenomen zonder toestemming. ©

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: