Van God Los: Getuigenissen over narcistisch misbruik

Scroll down to content

Emma (39) is mama van twee dochters en was 12 jaar samen met een narcist.

De relatie

Ik was 12 jaar samen met mijn nex-partner. Nu ik er terug op kijk, was er vanaf het begin al veel conflict.

Ik hielp actief mee met het verbouwen van zijn huis, maar hij wilde niet dat ik financieel bijdroeg aan de hypotheek, iets wat voor vele ruzies zorgde.

Ik kon niet begrijpen dat je samen de handen uit de mouw stak maar financieel alles apart hield, voor mij was dit alsof hij niet in onze relatie geloofde.


Samen op vakantie gaan, gebeurde enkel als het doel sport was. Met de jaren raakte hij meer en meer verbitterd. De kritiek op alles en iedereen vloeide rijkelijk, ook op mij en mijn ouders die heel veel voor ons deden. Omdat deze een opmerking maakten ivm een geplande reis naar aanleiding van een voetbalwedstrijd werden ze plots persona non grata.

Ik probeerde zo veel mogelijk om conflicten uit de weg te gaan. Soms vertelde ik wel eens iets tegen een collega van mij, en dat heeft hij ooit via via opgepikt.

Die avond kwam hij thuis en kreeg ik de volle lading. Ik mocht nooit nog over hem praten met derden.

Het gevoel groeide dat ik mezelf niet meer mocht en kon zijn.

Ik mocht van hem ook niet meer met een vriendin omgaan, en toen hij via social media erachter kwam dat ik gereageerd had op een post van haar, werd me dat niet in dank afgenomen.

Hij beschuldigde me ook van vreemdgaan. De controle nam toe. Maanden aan een stuk werd ik in de gaten gehouden en gestalkt. Plots veranderde zijn houding. Zijn verlatingsangst werd groter en hij stelde ineens voor samen dingen te ondernemen. Hij stelde zich ineens lief op. Maar na 11 jaar was mijn gevoel compleet op.

Zeker nadat hij mij een avond opsloot en mijn telefoon afpakte.

Scheiden

Toen we uit elkaar gingen ben ik echt ontzettend geschrokken dat de man waar ik jaren mee samen was, mij op deze manier behandelde. Ook zijn familie keek laks toe hoe mij zomaar op straat zette.

Gelukkig had ik een huis en wagen geregeld na een heftige reactie van zijn kant. Nadat hij me weer eens van vreemdgaan beschuldigde op grond van social media, deelde hij me aan de telefoon koudweg mee dat ik er thuis niet meer inkwam.

Daar stond ik dan, en op dat moment besefte ik hoe harteloos hij kon zijn. Die avond, ook na een gesprek met mijn moeder, kwam ik erachter dat ik me goed moest voorbereiden, want hij zou het hard spelen.

Enkel het feit dat we kinderen hebben, hield me toen nog tegen diezelfde avond op te stappen.

De dagen nadien ben ik wel op zoek gegaan naar een woning (en een auto), want ook voor hen moest ik onderdak zoeken nu ik wist waar hij toe in staat was.

Mijn voorgevoel zat juist, want waar ik voor vreesde kwam ook uit.

Nadat ik resoluut meldde dat de koek echt op was, werd ik meteen aan de deur gezet.

Later, heb ik me vaak afgevraagd waarom ik zijn pathologie niet eerder had opgemerkt. Ik probeerde het te begrijpen.

Door te lezen over narcisme en veel te praten met lotgenoten heb ik uiteindelijk geaccepteerd dat dit niet te begrijpen valt als ‘normale’ mens.

Intens sporten is de laatste jaren van de relatie mijn uitlaatklep geweest.

Ook de steun van mijn ouders heeft me veel geholpen.

Voor de kinderen heb ik het lang volgehouden, tot ik tot inzicht kwam dat dit niet de relatie was die zij als voorbeeld mochten hebben.

En voor mezelf besloot ik dat als dit het was, ik er de voorkeur aan gaf alleen te zijn.

Rol als vader

Als vader vond hij het vanzelfsprekend dat ik alle zorgen op me nam. Zowat alles kwam op mijn schouders terecht. Alleen op feestjes droeg hij zijn ‘Superdaddy masker’, eenmaal thuis eiste hij rust.

Als ik ergens naartoe ging zonder de kinderen had hij me liever snel terug thuis, was het met de kids dan mocht ik gerust de hele dag wegblijven.

Onze dochters worden ook heel anders behandeld. De jongste deelt dezelfde interesses en dus draagt hij die op handen. Ze mag ook veel meer dan de oudste.

Na de scheiding heeft hij onze dochters heel erg tegen me opgezet, mama was een valsspeler.

Hij regelde ook een speelzolder omdat ik er eentje had in het nieuwe huis.

Toen de jongste tijdens een boze bui tegen mij riep ‘Papa gaat toch al jouw centen afnemen’, was ik helemaal in shock.

Er zijn bij papa ook weinig regels, waardoor ik iedere week terug de touwtjes strakker moet aantrekken, de week dat ze bij mij zijn.

De rechtbank

Ik ben vooral geschrokken van hoe snel het moet gaan op de rechtbank. Je dossier wordt amper gelezen, terwijl dit net een grote impact heeft op het leven van je kinderen.

Hoewel ik een heel sterk dossier had werd er toch gekozen voor de standaard week om week regeling.

Er waren niet genoeg bewijzen en hij speelde zijn beste rol tijdens de zittingen. In eerste instantie hadden we een perfecte 2-2-3 regeling lopen waar de kinderen zich heel prettig bij voelden.

Maar toch wilde hij ten koste van alles 7/7.

Terwijl hij nota ben op papier zelf had aangegeven dat hij de 2-2-3 regeling heel goed vond lopen voor de kinderen.

Ook de lastermails en het dwarsliggen (op alle vakantievoorstellen zei hij neen, tenzij we kozen voor week week regeling) hadden geen effect op de beslissing van de rechtbank.

Toen ik de uitsprak van de rechtbank las, ben ik ingestort.

De meisjes waren toen nog zo jong (5 en 3).

Je gaat naar de rechtbank omdat hij voor geen rede vatbaar is en je hoopt op een degelijke uitsprak, gegrond op toegevoegde bewijsstukken. De teleurstelling was dus erg groot.

Hoe het nu verloopt

Nu het vonnis er is, worden de kinderen nog meer gedropt bij zijn ouders.

Zelf probeer ik de kinderen een veilige omgeving te bieden waar alles bespreekbaar is.

Tijdens de wissels hou ik het altijd vrolijk (hoe moeilijk soms ook) en zal ik er op toezien nooit discussies te voeren in het bijzijn van de meiden.

De oudste gaat steeds minder graag naar haar papa, vaak moet ik ze huilend afzetten en dat hakt er behoorlijk in bij mij.

Ook bij de jongste merk ik een verschil, al uit ze dit niet, ze blijft loyaal naar beide.

Tips voor andere lotgenoten

De dag dat ik vertrok, stuurde hij een lastermail naar onze gemeenschappelijke vrienden. Ik ben geschrokken hoeveel van hen alles klakkeloos geloofden. Dat vond ik heel pijnlijk.

Gelukkig waren er ook mensen die hem doorprikten en dat deed me dan goed.

Ik voel ook aan dat mensen die dit niet hebben meegemaakt, dit niet kunnen vatten en bovendien zwaar onderschatten.

Wat mij echt heeft geholpen is met mensen praten die hetzelfde meegemaakt hebben.

Nooit opgeven, want ook al ga je een pittige scheiding tegemoet, het is de enige juiste keuze en je zal echt gelukkiger worden zonder de narcist in je leven.

Ik ben ook altijd blijven geloven, dat op een dag een goede partner mijn pad zou kruisen.

En nu ik weet hoe dit voelt, heb ik spijt dat ik niet veel eerder vertrokken ben.

Ik heb lang getwijfeld voor de kids, mijn schuldgevoel speelde een grote rol, omdat ze niet in een normaal gezin zouden opgroeien, maar een gezin heb je nooit met de narcist.

Geef een reactie

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: