Van God los: Getuigenissen over narcisme

Scroll down to content

Mireille (44) schreef op aanraden van haar therapeut, een open brief naar haar nex. Dit wil ze graag delen met andere slachtoffers van narcistisch misbruik.

Brief aan de man van mijn HEL.

Stefan,

Na 18 jaar het leven met jou gedeeld te hebben, kan ik het niet eens meer opbrengen om lieve of liefste voor jouw naam te schrijven.

18 jaar geleden werd ik verliefd op jou. Op je charmes, je lach, je uitstraling. Ik voelde mij enorm aangetrokken tot jouw wereldje. De drang was groot om te bewijzen hoe stoer en wild ik was, om boven de rest uit te stijgen, het verschil te maken tegenover al die andere vrouwen die op de loer lagen om jou van mij af te pakken.

Ik voelde me emotioneel afhankelijk worden van jou, maar wilde je niet kwijt.

Heb je dat gevoeld vraag ik me nu af, want alles wat ik deed en zei was erop gericht JOU te pleasen.

Toen je me opbiechtte, het bed gedeeld te hebben met een ‘vriendin’ en me vertelde dat je ‘AAN MIJ MOEST DENKEN TIJDENS DE SEKS EN JE TROUW AAN MIJ WILDE ZIJN’ stopte mijn goed gevoel over jou en de relatie die je onderhield met je vriendinnen, zoals je ze noemde.

Vriendinnen waarmee je intiem was terwijl je zei ‘het is maar vriendschap hoor’.Om jezelf goed te praten naar mij, de enige vrouw die écht voor je wilde gaan en die je zover had gekregen om smoorverliefd op je te worden.

Je vriendinnen bleven een grote rol spelen tijdens onze relatie.

Ik vertrouwde je niet, maar ik was bang om alleen te zijn, geen liefde en aandacht meer te krijgen van een man. Onze seks was goed maar achteraf zie ik in dat het al die jaren alleen maar om de seks ging en niet om liefde. Je wilde geen kus in je nek, je wilde alleen seks, en ik ging daarin mee, in de hoop dat je uiteindelijk toch emotioneel voor mij zou zwichten.

Korte rokjes en laarzen met hoge hakken, dat vond je mooi. En ik droeg dat ook, net als al jouw vriendinnen.

Als je spijt had, zei je de allerliefste dingen tegen me, en pas dan liet je mij echt voelen dat ik de enige was, en zo ging het maar door en door.

Je gokverslaving viel mij steeds vaker op, ik kwam in een leven terecht waar ik eigenlijk niet in wilde leven, maar ik verlangde naar onze intieme momenten, dat gaf me het gevoel dat je er echt was voor mij, want dan liet je me horen wat ik wilde horen. Deze momenten had ik broodnodig om sterk te blijven en zeker te zijn van mezelf.

Er zijn genoeg alarmbellen afgegaan in onze relatie, maar ik wilde zo graag samen zijn met jou, tot kinderen maken met je, alles om jou te laten zien dat ik je wel gelukkig kon maken.

Ik denk dat je niet half weet hoe ik ben gegroeid, hoe ik je ware gezicht heb leren kennen en zag hoe je iedereen verblindde met je masker in de buitenwereld. Je kreeg dankzij dat masker het applaus, broodnodig om je goed en machtig te laten voelen.

Dat lukte je telkens, met geld ja, maar niet met liefde.

Onze kinderen heb ik grotendeels zelf opgevoed. Jij lag ‘s morgens dan laveloos in ons bed, nadat je de nacht doorbracht in de kroeg met een vriendin.

Je zal vast zielig verteld hebben dat ik je aanviel, nadat je mij de hele avond voor alles en nog wat uitmaakte. Ik moest opgenomen worden, het huis uit. Dan zou je de vlag buitenhangen, maar degene die gek is, ben ik niet maar jij

Ja, ik viel je als eerste aan, dat vind je heel erg belangrijk om te vermelden, om jezelf goed te praten. Dat je als antwoord daarop, mijn neus brak, daar heb je het liever niet over.

Je ware ik, heb ik nu door.

Jouw leven gaat nu verder met dé vriendin waar we jaren ruzie over hadden. Zij was het luisterend oor, toen je je wel ‘schoon’ moest praten omdat je aanvoelde dat je masker bij mij uitgespeeld was. Er moest een nieuwe prooi worden gezocht, getriggerd door jouw overtuigend zelfmedelijden.

Ik was de boze heks, en je zorgde ervoor dat ze nooit zou geloven wat er zich tussen de 4 muren afspeelde bij ons thuis. Het masker dat je afzette eenmaal thuis, waardoor de kinderen en ik op onze tenen liepen zodra we de sleutel in het slot hoorden.

Ik zie nu in dat je heel erg ziek bent.

Ja, ik vertoonde raar gedrag, dat besef ik maar al te goed. Maar dat was het resultaat van het gedrag die je gebruikte in een geslaagde poging om mijn eigenwaarde te vermoorden.

Ik weet nu dat je helemaal niets voelt.

Wat jij belangrijk vindt, is hoe de buitenwereld naar je kijkt, je kickt op het gevoel speciaal te zijn.

Mij interesseert de buitenwereld niks, mijn kinderen laten mij speciaal voelen. En ik denk dat je daar best jaloers op bent.

Ik vind je de grootste lafaard die er bestaat omdat je nooit het voortouw hebt genomen om eerlijk te zijn tegen mij, maar volgens mij weet jij niet eens wat eerlijkheid is.

Ik weet wel dat jij weet wat bedriegen, vreemdgaan, en liegen is.

Niets meer dan een gebruiksvoorwerp was ik voor jou, iemand die er altijd was en je altijd hielp.

Ook onze kinderen komen er straks achter dat alles bij jou een spel is. Hoe dom was ik om jou te kiezen als vader voor mijn kinderen. Ze zullen nooit een liefdevolle vader in jou ervaren. Dat doet me zoveel pijn, omdat ik dat juist wel heb mogen voelen.

Mijn vader maakte het verschil, ik mis hem nog iedere dag. Niet dat jij er iets om geeft. Want dat snap je gewoon niet.

Jij kan niet veranderen, omdat je eenvoudigweg geen zelfreflectie hebt.

Rust vinden kan je alleen bij jezelf en niet bij een ander.

Je hebt rust gevonden bij haar, zeg je, maar dat zei je toen ook bij mij.

Alles wat ik was, heb jij bij mij weggehaald, en daar ben ik zelf ook schuldig aan, maar wat weg is, kan ook weer terug komen. En deze keer zal ik ervoor waken dat niemand mij dit nog afpakt.

Mireille.

7 Replies to “Van God los: Getuigenissen over narcisme”

  1. Wat dapper, om deze open brief te schrijven.
    Heel herkenbaar veel van deze punten, wel ánders, maar veel overeenkomsten.
    Het doet toch goed dat je door mensen die hier openlijk mee durven voor de dag te komen, je het gevoel krijgt dat je niet alleen staat.
    En het begrijpen en accepteren makkelijker wordt, al blijft het vreemd dat mensen zó kunnen zijn, en hun ware gezicht verbergen achter een masker, gevoelloos bij mij 45 jaar lang.
    Dank je wél voor dit te delen.

  2. Veel herkenning, vooral de maskers en de reactie van de omgeving. Heb zelf ook enkele open brieven geschreven, zowel tijdens de fase van de destructieve relatie als na de breuk. Vooral de brieven van voor de breuk zijn zeer helpend geweest in mijn herstel. Zo kon ik blijvend teruggrijpen naar de inbreuken op mijn gevoelsleven. Mijn eerste zinnen die ik toe schreef waren … Lieve ik, mocht je ooit twijfelen aan wat je nu overkomt, of twijfelen aan een beslissing in de nabije of verdere toekomst omtrent deze man lees dan onderstaande woorden terug. …. Zo heb ik ook een droombrief naar mezelf geschreven toen ik op een moment helemaal alleen op een zolderkamer lag te wenen. Ik schreef toen wat ik voor mezelf droomde … en dat heb ik na de breuk ook kunnen realiseren ! Mijn versie 2.0 heeft zich kunnen ontwikkelen doordat hij mij heeft doen inzien dat ik veel meer als mens ben dan wat hij mij deed geloven, veel meer groeimogelijkheden heb dan hij, en het niet verdien om mezelf ook maar iets tekort te doen. Wat gestart is met pijnlijke open brieven naar hem en naar mezelf toe is nu rustende, de nieuwe positieve energie begint zijn werk binnen mezelf te doen, en deze nieuwe wending voelt goed …
    Hoop dat jullie ook de zingeving van dit alles mogen ervaren en ooit jullie versie 2.0 of zelfs 3.0 … mogen vinden en berusting vinden. Voor de narcist blijft het altijd 0.0 …
    Gr

  3. Meer dan 25 jaar was ik getrouwd met een narcist zonder het te beseffen! Ik wist dat er iets mankeerd bij deze man maar wat daar kon ik de vinger niet opleggen! Het besef is pas gekomen na mijn scheiding toen ik per toeval op narcisme terecht kwam! Het was de liefste maar ook de slechtse! Het ene moment was ik de liefste , het andere moment de slechtse! Een man met nul empathie, een dikke egoist! Na mijn scheiding kon ik pas zien hoe structureel hij loog! Ik ben ondertussen 5 jaar van hem af wel nog een helse scheiding doorgemaakt waar hij overal zijn zin moest hebben! En ja mijne heeft mij ook bedrogen en naturrlijk mijn schuld! Hij gaat opnieuw trouwen en zijn kinderen bekijkt hij niet meer! En ja ik heb alles moeten ondergaan brullen, stiltebehandelingen en dergelijke! Ik ben kapot geweest van mijn scheiding en had geen job niks! Maar nu durft ik zeggen het is goed dat hij mij heeft bedrogen of ik was er niet meer! Ik was gek aan het worden , depressief en … Daarom kennis is macht! Er is nog veel te weinig bekend over narcisme! En mijn herstel is geweest elk artikel van narcisme te lezen en veel bewegen! Dit nooit of nooit meer!!!

  4. Wat een herkenning in het verhaal van Dorien!
    Zoveel dingen vallen nu voor mij op zn plek. Het maakt me ook verdrietig, want langzaam komt nu het besef dat mijn relatie geen enkele kans van slagen heeft.
    Momenteel zijn we nog getrouwd, maar ik heb aangegeven te willen scheiden. Hij he heeft al aangegeven niet mee te willen werken. Hij bepaald.

    Ook ik had te maken met leugens, gok en pornoverslaving, contact met andere vrouwen.
    Altijd was hij op zoek naar bewondering, hij ziet er goed uit, dus aan aandacht geen gebrek.
    Hij gaf mij het gevoel nooit goed genoeg te zijn , alles lag aan mij. Ik nam toch geen initiatief tot sex? Gokken en porno kwam ook door mij, ik werkte ging heel af en toe naar vriendin en ‘liet m daardoor toch alleen’?
    Hij wilde ook graag een gezamenlijke rekening. Ik niet ivm zijn gokken. Hij verdraaide dat door te zeggen dat doordat ik dat niet wilde, hij meer ging gokken, lag aan mij dus (pfff nu ik dit schrijf zie ik in hoe manipulatief hij is)
    Qua kleding idd werd ik ook subtiel omgevormd, korte rokjes, blote rug…Ik voelde me soms heel ongemakkelijk en ben daar ook mee gestopt, Maarja ik wilde zo graag dat hij mij ook zag.
    Wanneer ik boos en verdrietig werd om zijn gedrag, kreeg ik de koude behandeling. Hij draaide zn rug naar me toe en ik werd gewoon genegeerd, soms dagen! Wanneer er wel een gesprek was, lag het aan mijn gebrek aan vertrouwen, ik was achterdochtig.
    Ik mocht blij zijn dat hij mij nog een kans gaf.
    Al zijn eerdere relaties had HIJ verbroken, ze mankeerden allemaal wat 1 was borderliner, ander sexveslaafd en ging vreemd, weer ander alcoholist (ben benieuwd hoe ik de boeken in ga;))
    Zijn kinderen ziet hij nauwelijks, wonen bij hun moeder. Hij heeft ook ooit gezegd dat hij niet van ze houd.

    Op dit moment voel ik mij, alsof ik door een trein ben plat gereden. Ik voel me schuldig, twijfel aan mezelf (heb ik echt te weinig moeite gedaan?) Ben ik gek?
    In zijn omgeving, familie en vrienden, werd gezegd dat ik niet zo gevoelig op alles moest reageren…
    Gelukkig heb ik mn kinderen, familie
    en vriendinnen om me heen die mij gelukkig wel serieus nemen en me steunen.
    Ik woon inmiddels gelukkig niet meer bij hem. Ik ben teruggegaan naar mijn oude woonplaats (ik was voor hem verhuisd).
    Ik ben aan het bijkomen en op krachten komen, want ik heb t idee dat de scheiding en verkoop van het huis een hele strijd gaan worden, gezien zn laatste dreigapps vanuit zn slachtofferrol ( want ik heb m heel veel geld gekost en voor mij heeft hij zn oude huis opgegeven, ik werk 36 uur als maatschappelijk werkster en heb ook mn oude huis opgegeven)
    Maarja…

    Sorry voor mijn lange verhaal, maar het zo opschrijven en delen lucht op en laat de harde werkelijkheid zien, helaas.

    Ik hoop dat dit snel voorbij is allemaal!

    Gr Jel

    1. Je bent niet gek, deze vraag hebben we ons allemaal gesteld. Twijfel niet aan je gevoel, het zegt altijd de waarheid. Inzicht is nu een belangrijke stap, lees erover en (h)erken het patroon en de pathologie. Helen van narcistisch misbruik is een persoonlijk proces, met vallen en opstaan. Ik wens je veel sterkte toe!

Geef een reactie

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: