Getuigenissen over narcisme: Saartje groeit op in een gezin met narcistische dynamieken

Getuigenissen over narcisme: opgroeien in een omgeving waar niets ooit goed genoeg is

Sommige jongeren groeien op in een omgeving waarin ze alles doen om het goed te doen, maar zelden erkenning krijgen.
Deze getuigenis van Saartje (17) toont hoe voortdurende kritiek en emotionele onveiligheid een diepe impact kunnen hebben op het zelfbeeld en welzijn van een jongere.

Ik ben Saartje, 17 jaar en laatstejaars in het middelbaar.
Mijn hele leven probeer ik het goed te doen. Mijn rapporten zijn goed, ik zet me in, doe vrijwilligerswerk, speel muziek en ben actief in verschillende verenigingen.

Maar de laatste tijd ben ik vooral moe.
Moe van altijd mijn best doen… en toch het gevoel hebben dat het nooit genoeg is.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. Ik woonde bij mijn moeder, samen met mijn zus. Vaak was ik alleen. Mijn zus was er niet en mijn moeder was afwezig, ook al wist ze dat.

Als kind werd ik vaak uitgescholden. Ze zei dat ik de reden was dat zij ongelukkig was. Soms werd ze ook fysiek. Ze vertelde vaak hoe moeilijk haar eigen jeugd was, en dat ik ondankbaar was.

In het bijzijn van anderen maakte ze me belachelijk.
Ze noemde me lelijk en zei dat ze zich schaamde om met mij over straat te lopen.

Later ben ik bij mijn vader gaan wonen, omdat mijn school dichter bij hem was. In het begin leek dat beter, maar ook daar voelde ik me nooit goed genoeg.

Hij had kritiek op mijn keuzes, mijn vrienden, mijn hobby’s.
Muziek maken, iets wat ik graag doe, vond hij zinloos. Volgens hem zouden anderen het altijd beter kunnen en was al mijn moeite eigenlijk verspild.

De opmerkingen werden steeds harder. Volgens hem deed ik alles fout.

Ik begon bang te worden om fouten te maken. Tijdens de les dacht ik niet meer aan mijn schoolwerk, maar aan thuis. Of ik niets verkeerd had gedaan. Of alles wel perfect was achtergelaten.

Ik werd stiller. De vermoeidheid werd zwaarder. En de dipjes werden depressieve gevoelens.

Vandaag voelt het alsof ik vooral aan het overleven ben.

Mijn doel is duidelijk: zodra ik 18 ben, wil ik uit huis en afstand nemen. Ik weet dat ik in staat ben om een goed leven op te bouwen. Alleen niet in deze omgeving.

Wat mij overeind houdt, zijn de mensen die er wél voor mij zijn.
Mijn vriend en zijn ouders geven mij iets wat ik lang heb gemist: rust, warmte en het gevoel dat ik welkom ben.

Mijn boodschap aan anderen: blijf geloven dat het anders kan. Zoek mensen op die je wél zien. Je verdient dat.

Tot slot

Wat Saartje beschrijft, is geen alleenstaand verhaal.
Veel jongeren groeien op in een omgeving waarin kritiek, afwijzing of emotionele afwezigheid een dagelijkse realiteit zijn.

De impact daarvan is vaak onzichtbaar, maar diepgaand. Het raakt aan zelfwaarde, veiligheid en het gevoel er te mogen zijn.

Herken je jezelf hierin? Weet dat wat je hebt meegemaakt niets zegt over jouw waarde.

Je hoeft hier niet alleen doorheen te gaan. Ben je jong en zoek je iemand die naar je luistert?

In België kan je anoniem en gratis terecht bij het Jongeren Advies Centrum (JAC) of bij Tele-Onthaal via het nummer 106 of chat.

Woon je in Nederland? Dan kan je bijvoorbeeld terecht bij MIND Hulplijn of bij De Kindertelefoon.

Voelt het soms echt te zwaar of overweldigend? Aarzel dan niet om hulp te zoeken – ook anoniem – er is altijd iemand die naar je wil luisteren.

Ook als je het moeilijk vindt om erover te praten: je verdient het om gehoord te worden.

Heb jij een gelijkaardig verhaal en wil je het anoniem delen om anderen te helpen? Deel jouw verhaal →