Getuigenissen over narcisme: na 18 jaar schreef Mireille eindelijk de brief die ze nooit durfde te sturen

Niet elke brief is bedoeld om te versturen.

In deze getuigenissen over narcisme vertelt Mireille (44) over de brief die ze schreef op aanraden van haar therapeut. Niet om haar ex-partner te overtuigen of te confronteren, maar om woorden te geven aan achttien jaar verwarring, verdriet en emotioneel misbruik.

Soms is schrijven geen boodschap aan de ander, maar een eerste stap terug naar jezelf.

Brief aan de man van mijn HEL

Stefan,

Na achttien jaar mijn leven met jou gedeeld te hebben, kan ik het niet eens meer opbrengen om “lieve” of “liefste” voor jouw naam te schrijven.

Achttien jaar geleden werd ik verliefd op jou. Op je charme, je lach en je uitstraling. Ik voelde me enorm aangetrokken tot jouw wereld. De drang was groot om te bewijzen hoe stoer en wild ik was, om boven de rest uit te stijgen en het verschil te maken tegenover al die andere vrouwen die op de loer leken te liggen om jou van mij af te pakken.

Langzaam werd ik emotioneel afhankelijk van jou. Ik wilde je niet kwijt.

Heb je dat gevoeld? Dat vraag ik me nu af. Alles wat ik deed en zei, was erop gericht jou te pleasen.

Toen je me opbiechtte dat je het bed had gedeeld met een ‘vriendin’ en zei dat je tijdens de seks aan mij moest denken omdat je mij trouw wilde zijn, veranderde er iets in mij. Vanaf dat moment verdween het vertrouwen dat ik nog had in jou en in de relatie die je onderhield met je zogenaamde vriendinnen.

Vriendinnen met wie je intiem was, terwijl je bleef volhouden dat het “maar vriendschap” was. Zo praatte je jezelf vrij tegenover mij, de enige vrouw die echt voor je wilde gaan en die je zover had gekregen dat ik smoorverliefd op je werd.

Je vriendinnen bleven een grote rol spelen tijdens onze relatie.

Ik vertrouwde je niet, maar ik was ook bang om alleen te zijn. Bang om geen liefde en aandacht meer te krijgen van een man. Onze seks was goed, maar achteraf zie ik dat het vooral om seks draaide en niet om liefde. Je wilde geen kus in je nek, geen echte intimiteit. Alleen seks. En ik ging daarin mee, in de hoop dat je ooit ook emotioneel voor mij zou kiezen.

Korte rokjes en laarzen met hoge hakken vond je mooi. Dus droeg ik die ook. Net als al jouw vriendinnen.

Als je spijt had, zei je precies de dingen die ik zo graag wilde horen. Alleen dan liet je me voelen dat ik de enige was. En zo bleef de cirkel zich herhalen.

Je gokverslaving viel me steeds vaker op. Ik kwam terecht in een leven waarin ik eigenlijk helemaal niet wilde leven. Toch bleef ik verlangen naar onze intieme momenten. Dan leek het even alsof jij er echt voor mij was. Die momenten had ik broodnodig om mezelf overeind te houden.

Er zijn genoeg alarmbellen afgegaan tijdens onze relatie. Toch wilde ik zo graag een toekomst met jou. Ik wilde kinderen met je, een gezin vormen, alles doen om jou te laten zien dat ik je gelukkig kon maken.

Ik denk niet dat je half beseft hoeveel ik ben gegroeid. Ik heb je ware gezicht leren kennen en zag hoe je de buitenwereld verblindde met je masker. Dankzij dat masker kreeg je het applaus dat je zo hard nodig had om je belangrijk en machtig te voelen.

Dat lukte je misschien met geld, maar nooit met liefde.

Onze kinderen heb ik grotendeels alleen opgevoed. Jij lag ’s morgens vaak laveloos in bed nadat je de nacht had doorgebracht in de kroeg met een vriendin.

Je zult ongetwijfeld hebben verteld dat ik je aanviel. Niet dat je mij de hele avond had uitgescholden. Ik moest opgenomen worden, ik moest het huis uit. Dan zou jij eindelijk rust hebben.

Ja, ik viel je uiteindelijk als eerste aan. Dat vind je belangrijk om te vertellen. Maar dat jij vervolgens mijn neus brak, daar heb je het liever niet over.

Je ware gezicht heb ik uiteindelijk leren kennen.

Jouw leven gaat nu verder met dé vriendin over wie we jarenlang ruzie hadden. Zij was jouw luisterend oor toen je jezelf weer eens zielig moest voordoen, omdat je voelde dat jouw masker bij mij begon af te brokkelen. Er moest een nieuwe prooi komen, geraakt door jouw overtuigende zelfmedelijden.

Ik was de boze heks. Jij zorgde ervoor dat zij nooit zou geloven wat zich werkelijk afspeelde tussen de vier muren van ons huis. Dat masker zette je alleen buiten op. Thuis liepen de kinderen en ik op onze tenen zodra we de sleutel in het slot hoorden.

Ik zie nu in dat jouw gedrag niet gezond was.

Ja, ik vertoonde gedrag dat ik vandaag zelf nauwelijks herken. Maar dat was het gevolg van de manier waarop je mij jarenlang behandelde. Stap voor stap verloor ik mijn eigenwaarde.

Steeds meer kreeg ik het gevoel dat mijn gevoelens er voor jou niet toe deden.

Wat jij belangrijk vond, was hoe de buitenwereld naar je keek. Je leefde van het gevoel speciaal te zijn.

Mij interesseert de buitenwereld veel minder. Mijn kinderen laten mij speciaal voelen. En ik denk dat je daar diep vanbinnen jaloers op bent.

Ik vind je de grootste lafaard die ik ooit heb gekend, omdat je nooit de moed hebt gehad eerlijk tegen mij te zijn. Misschien weet je niet eens wat eerlijkheid werkelijk betekent.

Je weet wel wat bedriegen, vreemdgaan en liegen is.

Voor jou was ik niets meer dan een gebruiksvoorwerp. Iemand die altijd klaarstond, altijd hielp en altijd bleef.

Ook onze kinderen zullen ooit ontdekken dat alles bij jou een spel lijkt te zijn. Dat doet pijn. Ik verwijt mezelf nog steeds dat ik jou als vader voor mijn kinderen heb gekozen. Ze verdienen een liefdevolle vader.

Mijn eigen vader maakte dat verschil wel. Ik mis hem nog iedere dag. Niet dat jij dat ooit zult begrijpen.

Rust vind je alleen in jezelf, nooit in een ander.

Je zegt dat je nu rust hebt gevonden bij haar. Dat zei je destijds ook tegen mij.

Alles wat ik was, ben ik onderweg kwijtgeraakt. Daar draag ik zelf ook verantwoordelijkheid voor. Maar wat verloren is gegaan, kan terugkomen. En deze keer zal ik ervoor waken dat niemand mij dat ooit nog afpakt.

Mireille

Om de privacy van betrokkenen te beschermen, werden namen en mogelijk herkenbare details in deze getuigenis aangepast. De essentie van het verhaal bleef behouden.

---