Getuigenissen over narcisme: Robbe (36) zat gevangen in het narcistisch web van Isabelle
Tijdens een wandeling in een naburige stad ontmoette ik Isabelle. Ze vroeg me de weg en ons gesprek mondde uit in een lunch. Omdat het restaurant vrij prijzig was en ze nog studeerde, stelde ik haar gerust en betaalde ik de rekening. Ik was meteen geraakt door haar charme en haar oprechte interesse. Zonder moeite vertelde ik haar dingen die ik normaal nooit bij een eerste ontmoeting deel.
Isabelle kwam warm, intelligent en spontaan over. Na de lunch gingen we nog iets drinken. Daar werd het plots intiem: ze sloeg haar arm om mij heen en kuste me. Na jaren single te zijn geweest, overviel het me volledig. Diezelfde dag belandden we samen in bed.
Bij het afscheid spraken we af elkaar terug te zien. Ze vertelde dat ze een moeilijke jeugd had gehad en zwaar gepest was geweest. De dagen nadien bleef die eerste ontmoeting nazinderen. Ik liep op wolkjes.
Toch was Isabelle moeilijk bereikbaar. Ze had het zogezegd druk met haar studies. Pas een maand later volgde een tweede date, die nog intenser was dan de eerste. We leken dezelfde dromen te delen: een gezin, rust, een huis met een tuin. Ze leek perfect bij mij te passen. Ik was ervan overtuigd dat zij mijn zielsverwante was.
In de maanden die volgden verklaarde ze me herhaaldelijk haar liefde. Ik bloeide open, ook professioneel. Mijn omgeving zag hoe gelukkig ik was. Na vijf maanden wilde ik haar aan mijn ouders voorstellen.
Haar reactie was onverwacht koud. Ze wilde onze families niet betrekken en vroeg te wachten tot na haar studies. Ik ging akkoord.
Tegelijk begon ik me vragen te stellen. Ze wilde nooit afspreken in haar eigen omgeving en schermde haar privéleven af. Wanneer ik daar voorzichtig naar vroeg, reageerde ze plots afstandelijk en verwijtend. Ze noemde me opdringerig. Haar gedrag wisselde voortdurend: het ene moment was ze warm en sensueel, het andere moment volledig afgesloten.
Verlies jij jezelf in je relatie zonder het te beseffen?
De relatie werd intenser, maar ook verwarrender. Aantrekken en afstoten wisselden elkaar steeds sneller af. Ze sprak over trouwen en een toekomst samen… om drie dagen later plots te zeggen dat ze me nooit meer wilde zien.
Die breuk kwam hard binnen. Ik was er kapot van en begreep er niets van.
Drie weken later nam ze opnieuw contact op. Ze zei dat ze zich vergist had en me niet kon laten gaan. Ik vergaf haar meteen. De hoop en de toekomstplannen keerden terug, en ik zat opnieuw volledig in haar greep.
Ze gaf aan dat ze weinig mensen vertrouwde. Dat maakte dat ik nog harder mijn best deed om haar te tonen dat ik anders was. Stilaan werd ik afhankelijk van haar.
Toch bleef ze haar leven afschermen. Ik hoorde er zogezegd niet bij, terwijl ze tegelijk sprak over een toekomst samen. Ik paste me steeds meer aan om haar niet te verliezen.
Na een jaar besefte ik dat er geen vooruitgang was. Ik werd onzeker en begon te twijfelen. Toen ze opnieuw haar plannen uitstelde voor een “nieuwe studie”, voelde ik dat er iets niet klopte.
In mijn wanhoop contacteerde ik een vriendin van haar. Daar ontdekte ik dat Isabelle een dochter had — iets wat ze mij nooit had verteld. Niet veel later bleek dat ook haar studies een leugen waren. En dat was nog maar het begin: naam, leeftijd, achtergrond… alles bleek verzonnen.
Toch gaf ik haar opnieuw een kans.
De leugens bleven zich opstapelen. Uiteindelijk ontdekte ik dat ze tegelijk een andere relatie had. Op sociale media zag ik een heel ander leven dan wat ze mij had voorgespiegeld. Ze speelde telkens een andere rol, afhankelijk van met wie ze was.
Ik raakte emotioneel volledig uitgeput en verloor mezelf in de relatie.
Na drie jaar besloot ik definitief te stoppen. Twee weken later zat ze alweer in een nieuwe relatie.
De periode daarna was zwaar. Met hulp van mijn omgeving en een psychologe kon ik het verwerken. Ik besefte dat ik mezelf volledig had weggecijferd in een poging haar te helpen.
Vandaag gaat het beter. Ik heb geen contact meer en dat zal zo blijven.
Sommige mensen lijken op het eerste gezicht charmant, maar blijken je langzaam leeg te zuigen. Het inzicht komt vaak te laat, maar herstel is mogelijk.
Je bent niet het probleem, je bent verstrikt geraakt in een dynamiek die je langzaam ondermijnt.
De enige uitweg is afstand nemen en het contact verbreken.
Wat ik vooral meeneem, is dit: je kan iemand niet redden die zichzelf niet wil zien. En jezelf verliezen in die poging heeft een hoge prijs.
Wat in dit verhaal opvalt, is hoe makkelijk grenzen vervagen wanneer je jezelf voortdurend aanpast aan de ander.
Misschien herken je dit:
– blijven geven, ook wanneer het je uitput
– signalen negeren omdat je wil geloven in de verbinding
– jezelf langzaam verliezen in de relatie
Dat zijn geen toevalligheden. Het zijn patronen.
Deze patronen doorbreken vraagt meer dan inzicht alleen.
Het vraagt dat je leert kijken naar je eigen aanpassingsmechanismen en hoe die ontstaan zijn.
Herken jij jezelf in dit verhaal?
Dan is een intake misschien de eerste eerlijke stap. Samen brengen we in kaart wat er speelt, wat dit met jou heeft gedaan — en wat jij nodig hebt om weer terug te keren naar jezelf.
Oorspronkelijk gepubliceerd in 2020- herwerkt in 2026
Om privacyredenen werden namen gewijzigd.