Wat een narcistisch gezin je écht meegeeft als je zelf ouder wordt

Je wordt je narcistische ouder niet — maar je neemt iets anders mee

Als je het kind van een narcist bent en nu zelf ouder wordt, draag je een geschiedenis mee die je liever niet doorgeeft. De angst zit dieper dan je durft toe te geven.

Je bent zwanger, of je kind is er net, of het is al wat groter — en op een stil moment komt de gedachte: straks doe ik het net zoals hij. Of zoals zij. angst zit dieper dan je durft toe te geven.

Als je opgroeide met een narcistische ouder, is die angst begrijpelijk. Je hebt van dichtbij gezien wat het met een kind doet. En het laatste wat je wil, is dat doorgeven.

Maar hier wringt iets. Want de meeste artikels over dit onderwerp vertellen je dat narcisme wordt aangeleerd — dat je het patroon onbewust “verderzet” en zo je kind beschadigt zoals jij beschadigd werd. Die boodschap voedt precies de angst waar je al mee worstelt: dat je een tikkende bom bent die elk moment kan afgaan.

Ik geloof daar niet in. En in mijn praktijk zie ik iets anders — iets wat veel geruststellender is, én veel bruikbaarder.

Je wordt je vader of moeder niet. Wat je meeneemt uit zo’n gezin is geen narcisme. Het is iets stillers, iets wat je jarenlang hielp overleven en dat nu, onopgemerkt, je moederschap binnensluipt.

In dit premium artikel lees je wat je écht meeneemt uit een narcistisch gezin, hoe het zich verstopt in de manier waarop je moeder bent, en waarom precies dat — en niet de angst om “zoals hen” te worden — het is waar je op mag letten.