Getuigenissen over narcisme: Bert getuigt hoe spiritualiteit werd gebruikt als controlemechanisme

Getuigenissen over narcisme: Bert (48) zat anderhalf jaar gevangen in een relatie met een ‘spirituele’ narciste

Via een online datingsite leerde ik haar kennen.

Ondanks de afstand van 130 km begonnen we intens te chatten. F. had een zwaar verleden: een moeilijke band met haar ouders, misbruik, het verlies van haar echtgenoot, gewelddadige relaties. Haar verhaal raakte me diep. Ik voelde vooral medelijden… en tegelijk bewondering. Zo’n warme, bijzondere vrouw, en toch zo gekwetst.

Na enkele weken spraken we af. De klik die er online was, bleek er ook in het echt te zijn. We begonnen aan een intense LAT-relatie: doordeweeks apart, in het weekend samen.

Omdat ik geen kinderen meer thuis had, kwam zij telkens naar mij. Alleen… al snel werd duidelijk dat er weinig ruimte was voor iets of iemand naast ons. Mijn dochter, die ik elke zaterdag zag, werd al snel een probleem. Stap voor stap verminderde ik het contact met haar, tot nog maar één zaterdag op drie.

Ze had veel aandacht nodig. Wilde altijd op nummer één staan. En ergens vond ik dat logisch, gezien alles wat ze had meegemaakt.

Ze sprak vaak over haar spirituele gaven. Ze zei dat ze een derde oog had, dat ze door mensen heen kon kijken. Ze voorspelde dat het met mijn dochter nooit goed zou komen en raadde me aan om er niet te veel energie in te steken.

Ze was ook erg jaloers. Alles wat met mijn verleden te maken had, moest verdwijnen. Foto’s op Facebook, contact met ex-partners, zelfs praktische communicatie werd een probleem. Stap voor stap begon ik mezelf aan te passen, gewoon om de rust te bewaren.

De eerste maanden voelden intens. Alles was ofwel magisch, ofwel zwaar. Er leek geen middenweg te bestaan. Ik had nog nooit zo’n sterke gevoelens ervaren, maar tegelijk zat ik op een constante rollercoaster.

Ook op fysiek vlak was de intensiteit overweldigend. Het voelde alsof we op dat niveau perfect op elkaar afgestemd waren.

Pas later begon ik te begrijpen dat die lichamelijke verbondenheid niet alleen nabijheid bracht, maar ook een vorm van binding creëerde.
Het werd een manier om me dichtbij te houden, om twijfel te overstemmen en om de relatie telkens opnieuw kracht bij te zetten wanneer het begon te wringen.

Wat in het begin als puur en uitzonderlijk aanvoelde, bleek achteraf ook een krachtige hefboom in de dynamiek tussen ons.

Haar verhalen over vorige levens en energieën fascineerden me eerst. Tot die fascinatie stilaan omsloeg in twijfel en verwarring. Ze zag en interpreteerde dingen die ik niet zag. En als ik vragen stelde, lag het probleem altijd bij mij.

Langzaam begon ik aan mezelf te twijfelen. Had ik het verkeerd begrepen? Lag het echt aan mij?

Discussies draaiden altijd in haar voordeel uit. Kritiek, hoe voorzichtig ook gebracht, werd ervaren als een aanval. Dus begon ik te zwijgen. Uit schrik voor haar reacties, die vaak buiten proportie waren.

Wanneer het moeilijk werd, dreigde ze regelmatig te vertrekken. De eerste keren brak dat me volledig. Ik smeekte haar om te blijven. Tot ik na verloop van tijd doorhad dat dit een patroon was.

Ondertussen werd mijn wereld steeds kleiner. Vrienden zag ik nauwelijks nog. Mijn tijd ging volledig naar haar. Zelfs tijdens het werk bleef ze me voortdurend berichten sturen. Er was geen ruimte meer voor mezelf.

Wat eerst intens voelde, begon steeds meer te verstikken.

Na ongeveer tien maanden maakten we plannen om samen te gaan wonen. Maar enkele maanden voor de verhuis raakte ik volledig uitgeput. Mentaal en fysiek. Iets in mij blokkeerde.

Ik blies de verhuis af.

Niet omdat ik alles helder zag, maar omdat mijn lichaam en gevoel niet meer mee konden.

Ik gleed weg in een diepe depressie. En in plaats van ruimte te krijgen, werd ik nog meer overspoeld. Ze wilde me helpen, op haar manier: met alternatieve therapieën, spirituele begeleiding, sessies… Maar niets hielp. Integendeel.

Professionele hulp zoeken mocht niet. Volgens haar waren psychiaters en medicatie ‘niet verenigbaar met spiritualiteit’.

In het geheim begon ik toch antidepressiva te nemen.

Toen mijn energie verder afnam, begon zij afstand te nemen. Ze verbrak de relatie… maar bleef tegelijk contact houden. We geraakten niet los van elkaar.

Tot zes weken na de breuk bleef ze nog wekelijks terugkomen.
En telkens liet ik haar binnen.

Tot ik besefte dat dit niets meer met verbinding te maken had.
Dat ik mezelf volledig was kwijtgeraakt in een dynamiek die alleen nog om haar draaide.

Dat was het moment waarop ik definitief de stekker eruit trok.

Wat daarna volgde, was chaos. Ze bleef me berichten sturen, me kleineren, me onzeker maken. Ze vertelde me over een nieuwe partner, zette me onder druk, brak mijn zelfbeeld verder af.

Ik bleef achter zonder zelfvertrouwen, uitgeput en volledig geïsoleerd. Ik herkende mezelf niet meer.

Ik ondernam zelfs twee zelfmoordpogingen.

Op een bepaald moment besefte ik dat ik hulp nodig had. Ik liet me opnemen en kreeg intensieve begeleiding. Daar kreeg ik voor het eerst de raad om alle contact te verbreken.

Ik blokkeerde haar overal.

Dat was het begin van mijn herstel.

Langzaam begon ik mezelf terug te vinden. Vrienden die ik verwaarloosd had, stonden er nog steeds. Stap voor stap voelde ik het gewicht van die relatie van mij afglijden.

Vandaag gaat het beter. Ik heb opnieuw geleerd om te genieten van kleine dingen. Ik begrijp nu beter wat er gebeurd is.

Ik ben niet langer aan het overleven, maar opnieuw aan het leven.

En ja… ik zie weer perspectief.

Herken jij jezelf in dit verhaal?

Wat deze getuigenis ook pijnlijk duidelijk maakt, is hoe narcistisch gedrag zich niet beperkt tot de partnerrelatie alleen.

Wanneer kinderen in beeld komen, kan diezelfde dynamiek zich verderzetten, vaak subtieler, maar minstens even ingrijpend.

In Vrouwelijk narcisme – de stille dynamiek van verstikkende liefde ga ik dieper in op hoe die invloed zich binnen een gezin kan manifesteren.

Heb jij een gelijkaardig verhaal en wil je het anoniem delen om anderen te helpen? Deel jouw verhaal →