Getuigenissen over narcisme: Elena zat anderhalf jaar in een narcistisch verbond met de ‘duivel’

Getuigenissen over narcisme: Elena (31) brengt heel rauw en beeldend onder woorden hoe een destructieve relatie kan aanvoelen.

De intensiteit en scherpe bewoordingen weerspiegelen niet zozeer de feiten, maar vooral de beleving van iemand die hierin heeft gezeten.

Een traumance met de duivel

De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. En dat is precies waarmee het allemaal begon. Spontane hulp, verpakt in een nogal opdringerige ‘aanbieding’. De goede daad lijkt zijn standaard. Betrouwbaar, zo komt hij over. Maar wat hij eigenlijk doet, is zichzelf onmisbaar maken.

Zijn extra troef is zijn gevoel ‘niet begrepen te worden’. Een mooi hart is daar zacht en begripvol voor en stelt zich, zoals in mijn geval, hiervoor open. Zo niet, dan is dat net wat hij bedoelt met dat onbegrepen gevoel. Die kaart speelt hij telkens opnieuw uit, bij elke mening die niet in zijn voordeel werkt.

De eerste maanden zijn heerlijk. Hij is attent en vol aandacht voor je, heeft altijd een luisterend oor en is oprecht geïnteresseerd in wie je bent. Hij stelt veel vragen, en de antwoorden die hij krijgt, vindt hij — uiteraard — fantastisch. Hij zet je op een voetstuk, zelfs wanneer je een minder mooi kantje van jezelf laat zien.

Je voelt je bijzonder, omdat het lijkt alsof jij hem echt begrijpt. Wat je op dat moment nog niet beseft, is dat hij informatie verzamelt. Informatie die later, subtiel of minder subtiel, tegen je gebruikt kan worden.

Hij toont zoveel begrip voor jouw onzekerheden en fouten, dat je je steeds verder begint open te stellen. Meer nog, je voelt je bijna verantwoordelijk om hem datzelfde gevoel te blijven geven. Je neemt hem mee in je leven, naar je vrienden, je familie, je omgeving.

Hij toont interesse, lijkt dankbaar, en geeft de indruk dat hij zich eindelijk gezien voelt. Alsof hij niet langer in zijn — zoals hij het zelf noemt — ‘mentale eenzaamheid’ zit.

Maar wat hierachter schuilgaat, is dat hij zich op die manier toegang verschaft tot jouw wereld. Stap voor stap wordt hij deel van jouw omgeving. En vaak lukt het hem ook om daar gewaardeerd te worden, onder andere door mensen enthousiast te bevestigen in wat ze zeggen.

Eens hij jouw vertrouwen heeft, en dat van de mensen om je heen, begint er iets te verschuiven.

Hij is constant op zoek naar bevestiging. Hij benadrukt dat zijn eerlijkheid het enige is wat hij heeft, maar die eerlijkheid blijkt rekbaar. Hij kan zo overtuigend zijn dat je begint te twijfelen aan je eigen gevoel.

Wanneer je hem gelooft, groeit zijn gevoel van controle. Zonder dat je het doorhebt, geef je stap voor stap ruimte weg. Ruimte die hij gebruikt om steeds meer invloed te krijgen op jouw wereld.

Uit jouw onrust en verwarring lijkt hij energie te halen. Hoe? Door je mentaal onder druk te zetten, je uit balans te brengen, en vervolgens vanop afstand te kijken hoe je probeert overeind te blijven.

Zo’n dynamieken worden vaak gelinkt aan narcistisch gedrag. Wat zich afspeelt binnen de relatie is zelden toevallig. Het gaat om patronen die zich herhalen, en waarin de ander vooral bezig is met controle, bevestiging en macht.

Ik heb hem bijna liefgehad. Ik liet me verleiden door wat warmte leek, zonder te zien wat eronder zat. Stilaan begon de grond onder mijn voeten te verschuiven. Hoe onzekerder ik werd, hoe sterker zijn grip leek te worden.

Wanneer er weerstand kwam, werd die niet opgevangen, maar net versterkt. Zonder veel empathie kon mijn wereld volledig door elkaar geschud worden, tot het opnieuw in zijn voordeel kantelde.

Hij trok me weg uit mijn vertrouwde omgeving, onder het mom van ‘echte warmte’. Mijn positie op het werk begon te wankelen, en ook mijn sociale kring raakte stilaan beïnvloed.

Hij voelde zich zeker van zijn plaats in mijn leven. En zonder dat ik het goed besefte, had ik hem die plek ook gegeven.

Vanaf dat moment begon de twijfel te groeien. Kleine discussies, spanningen die moeilijk te plaatsen waren, en een gevoel dat er iets niet klopte. Wat eerst subtiel was, werd steeds duidelijker, tot het uiteindelijk escaleerde.

Ondanks alles wat deze periode met zich meebracht — de onrust, de verwarring, de innerlijke strijd — heeft het me ook iets geleerd. Inzicht in mezelf, in anderen, en in de patronen die zich kunnen afspelen binnen relaties.

Vandaag weet ik beter waar mijn grenzen liggen.

Wat ik vroeger misschien nog een kans gaf, daar zet ik nu sneller een punt. Geen komma meer waar een punt hoort te staan.

Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn aandeel. Ik heb getwijfeld, heb signalen gezien maar ze niet altijd gevolgd. Niet uit zwakte, maar omdat ik geloofde in oprechtheid.

Die oprechtheid neem ik mezelf niet af. Maar ik heb geleerd dat vertrouwen niet betekent dat je jezelf moet loslaten.

Sommige antwoorden heb ik nooit gekregen. En misschien komen die er ook niet. Maar wat ik wél weet, is voldoende om verder te gaan.

Het loskomen voelt soms als afkicken. Alsof iemand zich diep in je gedachten heeft vastgezet. Maar stap voor stap ontstaat er weer ruimte.

Ruimte om terug te keren naar mezelf.

En dat is waar ik voor kies.

Heb jij een gelijkaardig verhaal en wil je het anoniem delen om anderen te helpen? Deel jouw verhaal →

Alle gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.